A sad old woman

Oğlu şizofren, kendisinin annesi olduğuna inanmıyor. 'Annemin ikizisin onun yerine geçtin' diye tutturmuş. 20 senedir bu böyle. Oğlu 40 yaşına gelmiş neredeyse, ve Pink Floyd şarkılarını aslında kendisinin yazdığına ve Hacettepe'nin sahibi olduğuna inanmakta. Aslında gencecik bir delikanlıyken ve universiteye büyük bir başarıyla devam ederken gayet hoş bir İstanbul beyefendisi olacağını düşünürmüş annesi. Ama ne olduysa olmuş, belki dünyanın en kötü piyangosu olan şizofreni oğluna vurmuş. O gün bugündür 'sen benim annem değilsin' der dururmuş. Bir anne için en büyük acı çocuğunun ölmeden mezara girmesiymiş, bir başkası olması, annesini bir başkası sanmasıymış. Bir başkası olduğu için onu düşman bilip yerden yere çalmasıymış, tekme-tokat dövmesi, öldürmekle tehdit etmesiymiş en beter acı.

Zaten gençliğinde çok dayak yemiş, içip içip dövermiş kocası. O zamanlar çok beddua etmişmiş, şimdi kocası felç geçirmiş, bedduası tutmuş ama olan yine ona olmuş, o dayakçı adamın altını o temizliyormuş şimdi, üstelik de oğlunun dayaklarına mani olamıyormuş bir başına.

Ya kendini öldürecekmiş ya oğlunu, dayanamıyormuş artık. Daha önce de denemiş canına kıymayı ama başaramamış işte, bir şekilde kurtulmuş her seferinde. Nasıl dayansınmış bu dayağa, hakarete, eziyete. Hastaneye de yatamazmış, eski dayakçı yeni felçli kocaya kim bakarmış o zaman. Bir oğlu daha varmış ama gelini istemezmiş onlarla görüşmesini.

Dermansız bir derdi varmış kadının ve yazılan iki kalem ilacın bu derdin şifası olmadığını bilse de elinden bir şey gelmeyerek onu bir reçeteyle evine gönderen çaresiz bir doktoru.