4 Şubat 2010 Perşembe

Sınavların sonu veyahut the last of the mohicans

Baktım da uzun zamandır iyice sallamışım blogu. Ama şunu bilesiniz salladığım şeylerden sadece birisi bu.
Emre'nin tezi, kurası, tayini, benim tezim ve uzmanlık sınavım derken kendimi toptan sallıyordum bir süredir. Geçen cuma uzmanlık sınavım vardı. Sınavdan önceki 3-4 hafta büyük bir gerilimle geçti. Ondan öncesinde de tezi yetiştirme, okutma, onaylatma gibi gerilimler vardı, yani herşey üstüste, altalta, yanyana, kolkola geldi. Önümüzegelenebintekme'lendim. Ama en fenası 5 kişilik jurinin önünde tez savunması yapmak, hasta görüşmesi yapmak ve peşpeşe gelen abuk subuk sorulara cevap vermekten oluşan sınavdı. Neyse işte atlattım, epey de iyi geçti doğrusu. Umuyorum 23 yıllık eğitim hayatımın son sınavı olur bu.
Şimdilerde yeniden poliklinik odalarında hasta derdi dinliyorum, asistanken de dinliyordum zaten. Titrim dışında değişen bir şey yok.
Emre Muş'a gitti, onu özlüyorum, en büyük derdim bu son günlerde. Neyse sayılı gün çabuk geçer diyor ve kendimi teselli ederek satırlarıma son veriyorum.

3 yorum:

mutlulukmutfaktagizlidir dedi ki...

Bu sınavdaki beş kişi sizin geleceğinize karar veriyor bir anlamda! Bu aynı an'da beş müfettiş görmek gibi birşey olmalı! Bir yandan onların sorularına yanıt vermek, söylediklerini aklında tutmak bir yandan da iyice dağılan sınıfını toparlamaya çalışmak! Sizin yaşadığınız gerlimin ne kadar büyük olduğunu anlayabiliyorum!Bu arada uzmanlığınız hayırlı olsun!
Başlayıncca her şey bitermiş! Siz de eşinize su gibi akan zamanın sonunda ya da bir yerinde kavuşacaksınız! Tez kavuşmanız dileğiyle!
Sevgiler!

neva dedi ki...

sen de gidecekmisin muş'a?

Femme Noir dedi ki...

evet, en kısa zamanda gidebilmeyi umuyorum