Burası

Burası bambaşka bir dünya. Hastanenin bir ucunda çamların arasında küçük bir bina. Sokak çocukları ve tinerciler, yani öteki'lerin, istenmeyenlerin, sevilmeyenlerin yeri. Belki de bizden biri oldukları, istendikleri, sevildikleri tek yer. Hastanedeki kimse pek sevmez burayı çünkü ayıpların yeridir. Çünkü 'ahlaksızlar' yatar bu serviste, tiner çekenler, hırsızlık yapanlar, daha çocuk yaştayken önüne gelenle yatanlar. Doktoru, hemşiresi bile kötü gözle bakar onlara, yani kötü çocuklara. Buraya gelince ve korunaklı bir ortamda nasıl da sevimli olabildiklerini görünce insanın içi daha da burkulur. Kötünün nasıl kötü olduğunu görmek insanı kendinden utandırır, öteki yaparak dışına, uzağa atmaya çalıştığı kendi 'kötü'süyle yüzleştirir. İşte o yüzden kimsenin uğramayı sevmediği bir yerdir burası, nöbette gelirken şikayet ettiği, çalışmayı pek sevmediği..Aslında mesele kötü çocuklarla uğraşmak değildir, kimse kendi 'kötü'süyle karşılaşmayı istemez. Ama burası sadece yüzleşmenin değil barışmanın ve onarmanın da yeridir. O yüzden burası bizim sevdiğimiz bir yerdir, benim ve çocukların..