Death is the road to awe

Güneşli bir bahar gününde bile insanın aklına geliveriyor ölüm. Bazen az önce olduğu gibi bir şarkıdan* giriyor insanın kafasına, bazen biri öldüğünde, bazen bir mezar taşı görüldüğünde ama illa ki geliyor akla. Baharda da, yazda da, kışta da geliyor işte. Bazı insanlar ölümden korkmadıklarını, hatta ölümü düşünmediklerini söylerler, hiç inanmam. İnsan yaşıyorken nasıl olur da ölüm aklına gelmez. Bir film izlerken sonunu merak etmez mi insan, ya da uzun bir roman okurken son sayfasına bir göz atası gelmez mi meraktan, hah aynı öyle bir şey. Eğer yaşıyorsan ölümü düşünürsün. Düşünmüyorsan düşünmemeye çalıştığın içindir, yani aslında aklını içten içe çok meşgul ettiği için. Bir de böbürlenirler sanki ölümü düşünmedikleri, ölümden korkmadıkları için. Laf işte, hayattaki en önemli iki gerçekten birini düşünmeyince iyi bir şey mi yapmış olunuyor yani. Ha bunları nereden çıkarıyorum, çünkü 3-5 sene öncesine kadar ben de o tiplerden biriydim, ölümü hiç düşünmem efenim, hiç korkmam ne var yani ölümde diyenlerden. Sonra sonra fark ettim ki aslında ölümü düşünmemek için çok çaba gösteriyormuşum, o yüzden de günümün kıymetini daha az biliyormuşum. Bir akşamüstü hastanede yoğun bir günü bitirmiş, mesai saatinin sonu getirmiş olduğum için büyük bir mutlulukla eve doğru yürüyordum, bir gün daha bitti yaşasın diyordum içimden. Sonra düşündüm de sanki geçen günler benim hanemden düşmüyormuş gibi hissediyorum, sanki biten gün hayatımda geçen bir gün değil de takvimde bir yaprakmış gibi algılıyordum durumu. Bunun üstüne düşününce ölümü inkar ettiğimi fark ettim. O gün bugündür ölümle aramız iyi, baharla olduğu kadar iyi olmasa da barıştık.

* İnsanın aklına ölümü düşüren şarkı: Clint Mansell- Death is the Road to Awe (The Fountain OST/Resim de filmin afişlerinden birisi)