Hastaneye yeni başlamıştım, kıdemlilerden birisi kantinde onu gösterdi, 'bak o da seninle birlikte başladı' deyip masasına götürmüştü beni. Masada tek başına oturuyordu. İlk düşüncem ne güzel kız, ikincisi ise buz gibi soğuk olmuştu. Elimi sıktığında sanki zorla merhaba der gibi bir hali vardı. Sonra 5-6 ay neredeyse hiç konuşmadık, arada sırada kantinde birileriyle sohbet ederken görüyordum onu, herkese uzak, insanlarla arasına mesafe koyan havası hala devam ediyordu. Konuşurken cümleleri itinayla seçiyor, kendinden bir şeyi ortaya koymamak için uğraşıyor gibiydi. Sonra aynı servise düşüverdik. Bir gün 4-5 kişi asistan odasında oturmuş muhabbet ediyorduk, birisi acıklı bir öykü anlatıyordu, o sırada o mesafe bir anda kayboldu, gözlerinde acılı bir ışıltı görüverdim. Sanırım o sırada onu benden başka gören yoktu. O an onu sevdiğime karar verdim. Tamam dedim, iyi birisi. Sonrasında arkadaş oluverdik. Her rotasyona gidişimizde idarenin başını şişirip ayrılmamayı başardık. Onun gelmediği günler hastane benim için katlanılmaz bir yer oluyordu. Bir aradayken tüm dünya karşımıza geçse bana mısın demezdik. Birbirimize hiç benzememize rağmen ismimizi karıştırır olmuşlardı. Birbirimizin eksiğini gediğini kapatır, huysuzluklarımıza karşılıklı katlanır, dertlerimizi paylaşıp uçup gitmelerini sağlardık. Birinin yanında öylesine rahat olmak çok güzeldi, istediğini söylemek, kendini anlatabilmek, komik olmaktan çekinmemek. Günler, aylar, yıllar geçiverdi. Gün geldi birimiz kalmak birimiz gitmek zorunda kaldık. Giden ben onu her tanıştığım insanda arıyorum, yerine birini koyamayacağımı bilsem de onu azıcık hatırlatan bir şey bile içimi ısıtmaya yetiyor. Keşke burda olsa demediğim bir günüm yok. Orada uzakta, üstelik de asla kaçırmak istemeyeceğim bir süreci yaşıyor, bir bebeği olacak. Aklıma geldikçe onu, büyüyen karnını, zaten güzel olan ama eminim daha da güzelleşecek olan dostumu uzunca süre göremeyeceğim için hayıflansam da onu tanımış olduğum, kabuğunun arkasındaki sıcacık ve tatlı kadının arkadaşı olduğum için mutlu oluyorum. Onu çok özlüyorum.
Bu kutu açıldı mı kapanır?… Kapanmaaaz.
2 saat önce



2 yorum:
Ne güzel bir dostluk bu! Dilerim kaldığı yerden devam eder!
"Ateşböceği Yolu" dostluk üzerine yazımış çok etkileyici bir kitap!
Yorum Gönder