Hiç bir yere ait olmamak. Uçsuz bucaksız kırlarda koşmak, okyanusa kulaç atmak ya da bedenini müziğe bırakmak gibi. Kendine ve sevdiğin her şeye ait olabilmek şansını veriyor insana.
Kişi kendi nevrozlarıyla yazmaz. Nevroz, psikoz; bunlar, yaşam geçişleri olmaktansa, süreç kesintiye uğradığında, engellendiğinde, tıkandığında içine düşülen durumlardır. Hastalık bir süreç değil, 'Nietzsche örneği'nde olduğu gibi, sürecin durmasıdır. Bu haliyle yazar da hasta değil, daha ziyade hekimdir, kendisinin ve dünyanın doktorudur. Dünya, hastalığın insanla karıştığı belirtiler bütünüdür. Bu durumda, edebiyat bir sağlık girişimi olarak ortaya çıkar.
1 yorum:
Efendim, müdaviminiz olarak yıllık izin mazaretiniz dışında yeni yazılarınızı büyük bir sabırsızlıkla bekliyorum! ;))
Yorum Gönder