İzmir

Aylar sonra İzmir'deyim. Bir şeyler yazmak istedim, yazdım sildim, yazdım sildim. Sonra eskilerden İstanbul'a ilk taşındığım zamanlardan bir yazıma denk geldim. En iyisi yazmak değil okumakmış dedim sonra. İşte burda:

seviyorum işte var mı diyeceğin? tiara @ Wed, 2005-11-02 14:07

izmir beni güneş ışığıyla ve ılık bir esintiyle karşılayınca içimden bu şarkıyı söylemeye başladım. metin milli de back vokallerde bana eşlik ediyordu. yoksa id'imin sesi metin milli'ye mi benziyor diye hayıflandım ama sonra hemen geçiverdi. bu smyrna ne güzel memleket yahu. havası suyu kızı hepsi güzel. çekici metropollerin, aşık olunmak istenen heriflerin, kısa gezintilerin, kongrelerin, tatillerin çekim kuvvetine kapılarak merkezden kaçsam da gönlümdeki izmir sevdası her zaman galip geliyor. aklıma her geldiğinde methiyeler düzdüğüm bu şehrin beni kucaklamadığı bir gün bile olmadı ki ona gücenebileyim. hiç zorda bırakmadı, param yokken güneş açardı eve yürürdüm, sonra sahilden bir kumru alırdım kendime, yanına da bir ayran, azıklarımı yer yayılırdım kordona, kapatırdım gözlerimi çimenlerin üstünde azıcık kestirirdim. akşamları şarabımızı kapar giderdik aynı çimenlere, saatlerce gülüşürdük. züğürt cennetiydi izmir o zamanlar. neşe dışında hiç bir şeye ihtiyacımız olmadığı günler olurdu, neşemiz de hep vardı. hayatıma anlam katanlar burda yaşardı, birbirimize her gün yepyeni anlamlar katardık, bazen tüm anlamları önce yıkar sonra yeniden yapardık.

şimdi yine geldim smyrna'ma, hayatıma biraz daha anlam katmak için ihtiyacım olan katığı almaya. seviyorum işte var mı diyeceğin çalmaya devam ediyor, ben güneşe çıkıyorum. gözlerimi kapıyor çimenlere yatıyorum. sen baharsan mevsim benim, sen muratsan yeşil benim, sen mızrapsan name benim, seviyorum işte var mı diyeceğin?